اجزا سنتور و کاربرد هرکدام در ساز

چکش

این ساز با اشاره به چکش های کوچک (که به آنها چکش گفته می شود) که توسط نوازندگان برای ضربه زدن به تار استفاده می شود “چکش” نامیده می شود. چکش ها معمولاً از چوب ساخته می شوند (به احتمال زیاد چوب های سخت مانند افرا ، گیلاس ، پادوک ، بلوط ، گردو یا هر چوب سخت دیگر) ، اما همچنین می توانند از هر ماده ای از جمله فلز و پلاستیک ساخته شوند. در نیمکره غربی ، چکش ها معمولاً سفت هستند ، اما در آسیا ، اغلب از چکش های انعطاف پذیر استفاده می شود. سر چکش را می توان برای صدای تیز حمله برهنه گذاشت ، یا می توان آن را با نوار چسب ، چرم یا پارچه برای صدایی نرمتر پوشاند. چکش دو طرفه نیز موجود است. سر دو چکش دو طرفه معمولاً بیضی شکل یا گرد است. در بیشتر مواقع ، یک طرف به عنوان چوب برهنه باقی می ماند در حالی که طرف دیگر ممکن است از چرم یا مواد نرم تری مانند نمد پیانو پوشانده شود.

 

چندین بازیکن سنتی از چکش هایی استفاده کرده اند که تفاوت قابل ملاحظه ای با موارد معمول امروزه دارد. پل ون ارسدیل (1920–2018) ، بازیکنی از نیویورک ، از چکش های منعطف ساخته شده از تیغه های اره برقی استفاده می کرد و بلوک های چوبی آن با چرم به انتهای آن متصل شده بود (این مدل ها از چکش هایی استفاده می شد که توسط پدربزرگش ، جسی مارتین استفاده می شد). بازیکن ایرلندی جان ری (1915–1983) از چکش های ساخته شده از سیم فولادی ضخیم استفاده کرد که خود آن را از پره های دوچرخه قدیمی که با پشم پیچیده شده بود ، تهیه کرد. بیلی بنینگتون (1900–1986) ، بازیکنی از نورفولک ، انگلستان ، از چکش های عصایی استفاده می کرد که به پشم بسته شده بودند.

 

این تنظیم باعث می شود که انواع سنتور بیشتر ، اما نه همه ، نت های مقیاس رنگی در دسترس باشند. برای پر کردن شکاف ها ، بسیاری از سازندگان سنتور مدرن پل های کوتاه اضافی در بالا و پایین کمان صوتی را شامل می شوند ، جایی که سیم های اضافی برای برخی یا همه زمین های گمشده تنظیم می شوند. چنین سازهایی غالباً “سنتورهای رنگی” نامیده می شوند ، در مقابل “سنتورهای دیاتونیک” سنتی تر.

 

نشانگرهای چهار ضلعی که بر روی پلهای سنتورهای چکش دار بیشتر در جهان انگلیسی زبان یافت می شود ، توسط بازیکن و سازنده آمریکایی سام ریزتا در دهه 1960 معرفی شد. 

 

در آلپ نیز سنتورهای رنگی با سیم های متقاطع وجود دارد که در هر ردیف در یک فاصله کامل قرار دارند. این هک برت رنگی سالزبورگر در اواسط دهه 1930 از سنتور دیاتونیک چکش توسط توبی رایزر و پسرش به همراه فرانتس پیر و هاینریش باندزاونر ساخته شد. در دوران پس از جنگ ، این یکی از سازهایی بود که در مدارس موسیقی تحت حمایت دولت تدریس می شد.

 

انواع و سازگاری ها

 

یک پیانو

سنتور چکش در قرون وسطی در انگلستان ، فرانسه ، ایتالیا ، آلمان ، هلند و اسپانیا بسیار مورد استفاده قرار گرفت. اگرچه در هر کشوری نامی داشت ، اما در همه جا به عنوان نوعی زالتریوم متمایز بود. اهمیت روش تنظیم سیمها در ارتعاش با استفاده از چکش و تأثیر آن بر آکوستیک این ساز ، تنها زمانی تشخیص داده شد که اختراع پیانوفورته به یک امر تاریخی تبدیل شده بود. سپس تصور می شد که سالن موسیقی (که در آن سیم ها بریده شده بود) و سنتور (که در آن ضربه خورده بودند) ، هنگامی که با صفحه کلید ارائه می شد ، دو خانواده مختلف از سازها را ایجاد می کرد ، که اساساً از نظر کیفیت لحن ، تکنیک و تکنیک متفاوت بودند. توانایی ها. تکامل زالتریوم منجر به نواختن چنگال شد. که سنتور پیانو فورت تولید کرد.

 

سایت ترجمه مقاله


آموزش سئو

ایندکسر